Mijn naïeve plan: school afronden, ervaring opdoen en uiteindelijk weten wat ik doe.
De werkelijkheid keurde het rooster niet goed.
Ben ik net gewend aan een AI-model, verschijnt er alweer een ander. Sneller, krachtiger en met de subtiele boodschap dat mijn pas geleerde methode nu bij geschiedenis hoort.
Ik open nog een tabblad. De vorige twintig staan nog open.
Dan lees ik dat wetenschappers levende neuronen kweken en aan elektronica koppelen. Experimentele biocomputers verwerken informatie met biologische cellen.
Ik probeer mijn abonnementen te ordenen, terwijl technologie al een voedingsbodem nodig heeft. Blijkbaar had ik bij biologie ook moeten opletten.
Ik maak grappen, maar het tempo kan overweldigen. Ik leid projecten, neem beslissingen en ben verantwoordelijk voor resultaten. Tussendoor leer ik tools die mijn werk binnenkort kunnen veranderen.
Een extra semester krijg je er niet voor.
Je kunt de hele dag veel doen en je 's avonds toch achter voelen lopen. Iemand kondigt weer een revolutie aan, met het onvermijdelijke: ‘Gebruik je dit nog niet, dan verlies je al.’
Heel bemoedigend. Bedankt, internet.
Toch kom ik terug. Voor het moment waarop ik na mislukte pogingen begin te begrijpen. Waarop een uitgesteld idee ineens mogelijk wordt.
Ik leer ook kiezen. Welke vernieuwing een avond verdient. Welke ik oversla. Wanneer ik de computer sluit en mijn eigen hoofd laat verwerken.
Op school wachtte ik op de laatste bel.
Nu zou een pauze tussen updates al fijn zijn.
Voelt het voor jou ook alsof het echte leren begon toen niemand meer de aanwezigheid bijhield?
Oskar Minge. Elke dag.
#oskarminge #OskarMingeCodziennie #KunstmatigeIntelligentie #Ontwikkeling #Toekomst